Uncategorised

 Śp. Prof. dr inż. Wojciech Paweł MAŁY
* 5 stycznia 1946 r. – † 20 grudnia 2021 r.

wybitny nauczyciel akademicki Politechniki Warszawskiej
i Carnegie Mellon University w Pittsburgu,
światowej rangi uczony w dziedzinie mikroelektroniki

Profesor był pionierem, autorem nowatorskich idei i przełomowych publikacji w zakresie projektowania układów scalonych. Doradcą i konsultantem wiodących na świecie laboratoriów badawczych uniwersyteckich oraz firm produkujących najbardziej zaawansowane technologicznie systemy scalone. Po ukończeniu studiów na Wydziale Elektroniki Politechniki Warszawskiej w 1970 r. rozpoczął działalność zawodową w Instytucie Cybernetyki Stosowanej PAN w Warszawie, a od 1973 r. pracował na Politechnice Warszawskiej, gdzie przez niemal pół wieku nieprzerwanie związany był z Instytutem Mikroelektroniki i Optoelektroniki (dawniej Technologii Elektronowej), zwłaszcza z Zespołem/Zakładem Metod Projektowania w Mikroelektronice (formalnie był zatrudniony w latach 1973-94 oraz 2015-17). W 1996 r. Prezydent RP nadał mu tytuł naukowy profesora w dziedzinie elektroniki. Działalność na Carnegie Mellon University w Pittsburghu, USA podjął w okresie 1979-81 jako visiting assistant professor, a następnie był zatrudniony od 1983 do 2015 w Department of Electrical and Computer Engineering jako profesor (od 1990 r. jako full professor), a także co-director centrum badawczego SEMATECH Center of Excellence CMU. Uzyskał też zaszczytną pozycję Whitaker Chair Professor.

Będąc z wykształcenia inżynierem automatykiem stał się ekspertem w dziedzinie technologii mikroelektronicznych. Kluczowe dla rozwoju mikroelektroniki były jego prace dotyczące zaburzeń procesów produkcyjnych w mikroelektronice: uzależnienia uzysku produkcyjnego od losowych rozrzutów parametrów procesów oraz od defektów, projektowania układów pod kątem minimalizacji wpływu rozrzutów i defektów na uzysk produkcyjny (design for manufacturability), strategii testowania układów pod kątem obserwowalności defektów. Prace te łączył z analizami ekonomii produkcji układów scalonych. Jego działalność obejmowała jednak znacznie szerszy obszar. Zajmował się m.in. automatyzacją projektowania topografii układów scalonych, przewidywał drogi rozwoju mikroelektroniki w kierunku układów wielkoskalowych (wafer scale integration) oraz układów 2,5D i 3D, a od kilkunastu lat pracował nad nowatorską technologią układów scalonych VESTIC, której był autorem.

Dorobek publikacyjny Prof. W. Małego jest imponujący: obejmuje przełomowe artykuły w najbardziej prestiżowych czasopismach, plenarne referaty na najpoważniejszych konferencjach oraz patenty i książki, których był autorem lub współautorem. Jego publikacje w czasopismach i na konferencjach wielokrotnie uzyskiwały nagrody – Best Paper Awards. Był członkiem komitetów programowych i/lub sterujących wielu najwyższej rangi konferencji międzynarodowych, np.: IEEE VLSI Test Symposium, European Design Automation Conference, IEEE International Conference on Computer Aided Design,
CSI/IEEE International Symposium on VLSI Design, VLSI Education Conference & Exposition, IEEE International Workshop on Defect and Fault Tolerance in VLSI Systems (General Chairman), oraz członkiem komitetów redakcyjnych czasopism: Associate Editor of IEEE Transactions of Semiconductor Manufacturing, członek Editorial Board of Journal of Electronic Testing: Theory and Application, Consulting Editor for VLSI w wydawnictwie CRC Press.

Nagrody otrzymywał nie tylko za publikacje. Był laureatem m. in.: nagród Rektora Politechniki Warszawskiej i nagrody Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego za osiągnięcia badawcze, nagród Technical Excellence Award przyznanych przez Semiconductor Research Corporation za wkład w rozwój produkcji półprzewodników. Otrzymał godność IEEE Fellow (1990), był członkiem IEEE Awards Board Committee, IEEE Circuit and System Society Representative in IEEE Solid State Council, IEEE Circuit and System Society VLSI Committee, otrzymał też Deutsche Forschungsgemeinschaft Fellowship.

O wsparcie i doradztwo Prof. W. Małego ubiegały się zarówno uniwersyteckie laboratoria badawcze jak i czołowe firmy mikroelektroniczne produkujące najbardziej zaawansowane technologicznie systemy scalone. W szczególności współpracował z Politechniką w Monachium, Instytutem Fraunhofera w Niemczech, laboratoriami Siemens Corporate Research and Development, National Semiconductor VLSI Research Lab., Fairchild Research Lab., Politechniką w Eindhoven, a także Naukowo-Produkcyjnym Centrum CEMI w Warszawie. Był doradcą Dyrektora ds. Technologii w Philips Semiconductor (R&D Philips
Fabline w Nijmegen), konsultantem w National Semiconductor, General Motors, Knights Technology, Inc. (Palo Alto). Był członkiem komitetów doradczych w Advantest Inc. oraz Cadence Design System; przewodniczył Advisory Board of PDF Solutions Inc.

Prof. W Mały jest autorem koncepcji nowatorskiej konstrukcji układów scalonych VESTIC (Vertical-Slit Transistor based Integrated Circuits), alternatywnej dla istniejących technologii CMOS, mającej potencjał przezwyciężenia szeregu barier w rozwoju mikroelektroniki. W prace badawczo-rozwojowe dotyczące tej technologii Prof. W. Mały zaangażował kilka ośrodków na świecie, w tym jako pierwszy – zespół w Zakładzie Metod Projektowania w Mikroelektronice IMiO PW.

Należy dodać, że przez cały czas pracy na CMU, Prof. W Mały bezinteresownie wspierał rozwój kadry i działalności badawczej w obszarze projektowania układów scalonych na Politechnice Warszawskiej. W czasach, kiedy dostęp do literatury był utrudniony, dostarczał artykuły, monografie i podręczniki, wspierał sprzętowo. Służył konsultacjami, był nieocenionym doradcą, wspomagał kształtowanie kierunków prac w Zakładzie Metod Projektowania w Mikroelektronice. Na szczególne podkreślenie zasługuje opieka naukowa i organizowanie dla wielu pracowników Politechniki Warszawskiej staży naukowych i naukowo-dydaktycznych na CMU, a także staży doktoranckich na CMU i w PDF Solutions.

Prof. W Mały był wybitnym nauczycielem akademickim, wychowawcą wielu pokoleń inżynierów elektroników i kadr naukowych. Wyrazem uznania dla jego wykładów, projektów oraz opieki nad dyplomantami i doktorantami były takie nagrody jak: nagrody Rektora Politechniki Warszawskiej czy Ministra Szkolnictwa Wyższego, AT&T Foundation Award for Excellence in Instruction of Engineering Students, Carnegie Mellon Benjamin Richard Teare Teaching Award, Eta Kappa Nu CMU Sigma Chapter Excellence in Teaching Award czy prestiżowa nagroda Aristotle Award od Semiconductor Research Corporation (2007) w uznaniu pionierskich metod nauczania i przełomowych badań w branży półprzewodnikowych układów scalonych.

W opinii studentów i współpracowników wkład Prof. W Małego w rozwój technologii mikroelektronicznych i wpływ, jaki miał jako nauczyciel i mentor na wiele osób w społeczności mikroelektroników, jest nie do przecenienia. Jego wizja i pomysły są dziś częścią tkanki tej dziedziny.

Ze smutkiem żegnamy Wielkiego Uczonego. W naszej pamięci pozostanie nie tylko jako Wybitny Profesor, ale również nieodżałowany Przyjaciel wielu z nas.

Szczegółowy opis tematów znajduje się na stronie http://neptun.elka.pw.edu.pl:8080/elkaDyplom/

Tematy prac inżynierskich

Tematy prac magisterskich

• NERW - logotypy i informacja o finansowaniu [pptx]
• Szablon prezentacji SZEiF, format 16:9 [pptx]
• Szablon prezentacji SZEiF, format 4:3 [pptx]

Zgłaszanie nowych tematów prac dyplomowych

W tym celu należy skorzystać z systemu APD - https://apd.usos.pw.edu.pl/.
Po zalogowaniu do systemu należy:

1) kliknąć menu MOJE APD
2) z zakładki MOJE TEMATY wybrać podmenu lista
3) następnie wcisnąć przycisk Dodaj nowy temat
4) wypełnić formularz opisu pracy i go zapisać
5) w kolejnym kroku - po weryfikacji poprawności wprowadzonych danych - należy zgłosić wniosek poprzez wciśnięcie przycisku Utwórz wniosek

Zgłoszony temat zostanie przekazany do zatwierdzenia kierownikowi specjalności/kierunku.

UWAGA

Proces zatwierdzania nie jest automatyczny i może zająć kilka dni, dlatego też należy unikać zgłaszania tematów tuż przed ostatecznym terminem wyboru tematu przez studentów link

• w przypadku prac inżynierskich jest to ostatni dzień semestru
• w przypadku prac magisterskich koniec piątego tygodnia zajęć w semestrze

Wspomnienia:

Wyrazy głębokiego współczucia dla Rodziny przekazują współpracownicy i przyjaciele z całego świata:

prof. Andrzej Strójwąs,
IEEE Fellow, Carneggie Mellon University

prof. Jerzy Rużyłło,
IEEE Life Fellow, The Pennsylvania State University

dr Tomasz Brożek,
PDF Solutions

prof. Sorin Cristoloveanu,
Institut polytechnique de Grenoble

prof. Massimo Rudan,
IEEE Life Fellow, Chair of Electronics, School of Engineering, University of Bologna

prof. M. Jamal Deen, 
IEEE Life Fellow,  Distinguished University Professor, McMaster University, CANADA

prof. Rossella Brunetti, 
Associate Professor in Condensed Matter Physics, Dipartimento di Scienze Fisiche, Informatiche e Matematiche, Università degli Studi di Modena e Reggio Emilia

prof. Michael Shur,
Rensselaer Polytechnic Institute, Troy, USA

prof. Yuehang Xu,
University of Electronic Science and Technology of China

prof. Hiroshi Iwai,
Tokyo Institute of Technology

dr Manoj Saxena,
University of Delhi

prof. Magnus Willander,
Linköping University

prof. Michelly de Souza,
Centro Universitário FEI, Brazil

dr Andreia Cathelin,
STMicroelectronics

dr Sadayuki Yoshitomi z rodziną,
KIOXIA, Japonia

Wystąpienie prof. Jana Szmidta na uroczystości pogrzebowej

prof. dr hab. inż. Andrzeja Jakubowskiego (1940-2021)

Stoję tu przed Państwem w bardzo trudnej dla mnie i zapewne dla wielu z nas chwili.

Przyszliśmy z potrzeby serca, przyszliśmy wspomnieć i pożegnać wielkiego człowieka Profesora Andrzeja Jakubowskiego.

Nazywam się Jan Szmidt, jestem uczniem, wychowankiem, ale także przyjacielem, czym się szczycę, Profesora i na prośbę Rodziny spróbuję poprowadzić dzisiejsze spotkanie.

Droga Krysiu, Drodzy Kasiu i Maćku wraz z rodzinami, Szanowni Państwo, którzy mogli i w tym ciężkim czasie pandemii zdecydowali się uczestniczyć w pożegnaniu profesora Andrzeja Jakubowskiego. Głos drży, w wielu z nas ściska się gardło, nieco mocniej bije serce. Odszedł wielki człowiek, mąż i ojciec, dziadek. Cierpiał, walczył z nieuleczalną chorobą. Dzięki wspaniałej, pełnej poświęcenia opiece żony i rodziny łatwiej znosił ogromny ból, słabości i kłopoty z oddychaniem. Grono przyjaciół wspomogło Go w tej walce. W walce o życie. W trakcie spotkań mówił o kolejnych datach, których chciałby dożyć. Osiągał je. Ostatnią, o której mówił pod koniec lutego w czasie niedługiego spotkania, było 1 marca. Osiągnął i to. Był z tego bardzo rad. O następnym nie powiedział.

Był otoczony miłością rodziny i uznaniem przyjaciół. Nie był nigdy sam. Również w tym ciężkim czasie. Wracało do niego to, co przez lata dawał innym – i jakże szczodrze. Nasza obecność tutaj jest tego jednym z dowodów. Wielu z nas otrzymało od Niego jakże wiele w różnych wymiarach życia. Pozostanie to a zawsze w naszej pamięci i wdzięczności.

Pozwólcie państwo na spojrzenie przez chwilę wstecz, w Jego działalność jako nauczyciela i wychowawcy, naukowca i futurologa badawczego, wybitnego dydaktyka, tego, który w relacji mistrz – uczeń może być zawsze wzorem, dla wielu niedosięgłym.

Jego Rodzina –

Dziadek, przemysłowiec Łódzki

Matka – Zofia, profesor językoznawstwa

Ojciec – Jan, Zygmunt, profesor literatury

Żona – Krystyna - elektronik-technolog, pracownik naukowy ITE

Brat – Krzysztof, geolog, wieloletni Dyrektor Muzeum Ziemi w Warszawie

Siostra – Jadwiga, polonistka

Syn – Maciej, socjolog, matematyk i gitarzysta – były Wiceminister Edukacji Narodowej

Córka – Katarzyna, architekt.

Przed wojną Rodzina przeniosła się z Warszawy do Łodzi (to miasto było obok Warszawy najważniejsze w życiu Profesora), a uciekając przed Niemcami zatrzymuje się w Krakowie - miejscu urodzenia Andrzeja – koniec wojny zastaje Rodzinę w Sanoku dokąd wraca ojciec prof. Jan Zygmunt Jakubowski (więzień obozów koncentracyjnych w Oświęcimiu i Buchenwaldzie), a brat Krzysztof wraca z Kazachstanu. W 1945 wracają całą rodziną do Łodzi, aby przenieść się w 1951 do Warszawy, gdzie Ojciec Andrzeja zostaje profesorem literatury w Uniwersytecie Warszawskim.

Andrzej kończy wyśmienite XIV Liceum Ogólnokształcące im. St. Staszica – wówczas im. Klementa Gottwalda i rozpoczyna studia na Wydziale Łączności PW, ( później Wydz. Elektroniki, obecnie Wydz. Elektroniki i Technik Informacyjnych).

Wydział Łączności powstał w 1951 wywodząc się z Oddziału Słabych Prądów Wydziału   Elektrycznego. W ramach niego powołany został zespół, a następnie Katedra Przyrządów Elektronowych kierowane przez ówczesnego świeżo upieczonego magistra Alfreda Świta. Zatrudniała 5 osób, w tym Krzysztofa Bracławskiego – później doktora – wspaniałego człowieka, również mojego nauczyciela i przyjaciela. W elektronice przyrządowej królowały wówczas lampy elektronowe, wchodziły półprzewodniki. Ten nurt pojawił się także w Katedrze. Ale nie było to wówczas oczywiste.

Przypomnę:

• 1931 rok – szwajcarski fizyk Wolfgang Pauli - Nobel 1945 napisał: „ Nikt nie powinien zajmować się półprzewodnikami, to takie mętne bagno; kto wie, czy one w ogóle istnieją”
• 1947 – pierwszy tranzystor ostrzowy Bardeen, Brattain  i Sholckley – nobel 1956
• 1958 – pierwszy układ scalony Jack S. Kilby i Robert N. Noyce - nobel 2000

W Katedrze Przyrządów Elektronowych Wydziału Łączności kiełkuje także ta tematyka. Pojawia się tam student Andrzej Jakubowski, zafascynowany tematyką półprzewodników.

Dr Krzysztof Bracławski, o którym wcześniej mówiłem – tak to wspominał ten okres w trakcie seminarium z okazji 60-tej rocznicy urodzin Prof. Andrzeja Jakubowskiego (rok 2000) cytuję:
„Pewnego dnia zjawił się u nas czupurny motocyklista o skrajnie idealistycznych poglądach w osobie Andrzeja Jakubowskiego. Młodzik ten z miejsca wprowadził koleżeńskie stosunki w całym zakładzie i zaprzyjaźnił wszystkich ze wszystkimi oraz ogłosił świętą wojnę z katedralnym feudalizmem. Ale najważniejsze były półprzewodniki i to po kilkanaście godzin dziennie. Nie wszyscy to wytrzymywali. Brakowało literatury. Pozostawały „Dziury i Elektrony” Shockleya oraz pirackie przekłady rosyjskojęzycznych publikacji”.

Jednym z efektów tych prac był obszerny skrypt (w zasadzie podręcznik) „Przyrządy półprzewodnikowe” autorstwa mgr. Andrzeja Jakubowskiego oraz Jerzego Michałowicza – pierwsze wydawnictwo dot. tego tematu w Polsce (rok 1967). Skrypt ten miał cztery wydania i służy dotychczas, a wykorzystywany był w wielu polskich politechnikach. Profesor był zawsze z tego skryptu dumny. Wiemy wszyscy, że intuicja nie zawiodła Profesora, gdy z pasją podjął tematykę półprzewodników. Ale ta intuicja kształtowana przez wielki talent, ogromną wiedzę  i pracowitość nie zawiodła Go nigdy w życiu, gdy podejmował kolejne wyzwania. Jak sam pisał, ta intuicja badawcza zaowocowała nowymi, również w skali światowej, kierunkami badań. Wymienię tylko najważniejsze z nich

• podjęcie tematyki przyrządów typu MOS gdy elektronika była zdominowana przez przyrządy bipolarne a następnie – przyrządów MOS wykonanych w technologii SOI (Silicon on Insulator)
• podjęcie i rozwój tematyki nowych materiałów dla elektroniki, w tym
  • krzemogerman w konstrukcjach tranzystorowych
  • warstwy diamentowe i diamentopodobne w elektronice i nie tylko
  • węglik krzemu i azotek galu
  • dielektryki o wysokiej przenikalności elektrycznej

Skutkowało to wieloma pracami badawczymi i badawczo-rozwojowymi w których dominowały technologia oraz charakteryzacja struktur i przyrządów, ale także urządzenia i systemy pomiarowe, nierzadko unikatowe w skali światowej.

Miało to oczywiście przełożenie także na funkcje organizacyjne w Politechnice Warszawskiej. Był współorganizatorem i wieloletnim kierownikiem zakładu Mikroelektroniki (obecnie Mikroelektroniki i Nanoelektroniki) w Instytucie Mikroelektroniki i Optoelektroniki,  zostając również Dyrektorem tego Instytutu. Był również w latach 1989-1992 Dyrektorem Instytutu Technologii Elektronowej w Warszawie.

Jego dorobek zawiera m. in. Ponad 670 publikacji wszelkiego rodzaju, w tym ponad 50 to publikacje popularyzujące naukę ( z czego był szczególnie dumny, podobnie jak z ponad 100 wykładów popularno - naukowych, które wygłosił głównie dla młodzieży). W dużej części jest to także obszerny dorobek dydaktyczny – kilkadziesiąt wykładów ćwiczeń i zajęć projektowych, 12 skryptów i preskryptów, organizacja nowych laboratoriów badawczo-dydaktycznych, wykłady w kilkunastu uczelniach Polskich i zagranicznych (USA, Wielka Brytania Francja, Niemcy, Belgia i Kanada…)

Można zapytać skąd to wszystko?

Mogę pokusić się o diagnozę.

To ludzie, ludzie których przyciągał swoja osobowością , chęcią pomocy i współpracy, przyjaźnią i tolerancją dla nietypowych postaw, otwartością, ale i bezkompromisowością  gdy chodziło o ich ocenę, awanse.

A przecież wypromował ponad 30 doktorów, kierował ponad 200-oma pracami dyplomowymi, opracował ponad 60 recenzji doktorskich i habilitacyjnych oraz 30 wniosków awansowych

To nie tylko ogromny wysiłek, ale wyraz zaufania do Jego wiedzy, uczciwości, bezstronności ale też i życzliwości!!!

Szczególne związki łączyły Go z Łodzią, którą uważał również za miasto rodzinne, a w szczególności z Politechniką Łódzką. W uznaniu zasług został odznaczony Odznaką „ Zasłużony dla Politechniki Łódzkiej”, i w roku 2012 otrzymał godność i tytuł Doktora Honoris Causa tej uczelni.

Z resztą dowodów uznania miał wiele. Został odznaczony srebrnym i złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Ponadto otrzymał: Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złotą honorową Odznakę „Za Zasługi dla Warszawy”, złoty medal  „Za Zasługi dla Obronności Kraju”, Honorową Odznakę AZS, Honorową Odznakę Stowarzyszenia Elektryków Polskich, „Magnum Tropheum” Młodego Technika, odznakę „Zasłużony dla Politechniki Warszawskiej” i odznakę „Zasłużony dla Politechniki Łódzkiej”

Za osiągnięcia w pracy naukowej i dydaktycznej został wyróżniony nagrodą Wydziału Nauk Technicznych Polskiej Akademii Nauk. Sześciokrotnie był laureatem Nagrody Ministra Edukacji Narodowej, a dwukrotnie nagrody I stopnia im. prof. Mieczysława Pożaryskiego.

Był wybierany i powoływany na ważne funkcje z obszaru nauki i techniki. Przewodniczył Komisji Badań Stosowanych  Komitetu ds. Nauki i Postępu Technicznego, był członkiem Prezydium tego Komitetu, członkiem Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji Polskiej Akademii Nauk gdzie w latach 1988-2003 był przewodniczącym Sekcji Mikroelektroniki, a w latach 1999-2007 także pełnił funkcję wiceprzewodniczącego tegoż Komitetu.

Osobnym rozdziałem jest wydawnicza działalność Profesora. W latach 1990-1995 był Redaktorem Naczelnym „Electron Technology”, a później zastępcą Redaktora Naczelnego. Znaczenie publikacji jako źródła wiedzy zawsze było dla Profesora jasne. Pod jego redakcją powstało 6-tomowe opracowanie „VLSI – kierunki, bariery i granice rozwoju” będące wynikiem kilkuletniego cyklu seminariów. Ten cykl wydawniczy wraz z monografią „Podstawowe właściwości struktury metal-dielektryk-półprzewodnik MIS oraz metody ich określania” (rozprawa habilitacyjna Prof. A. Jakubowskiego) i opracowaniem zbiorowym pod redakcją Profesora pt. „Metody i pomiary elektryczne w diagnostyce układów scalonych" stanowią w tych obszarach niemal klasyczne źródło wiedzy studentów ostatnich lat studiów, doktorantów, doktorów i profesorów. W każdej  z tych pozycji ujęcie tematu jest oryginalne, a jednocześnie przystępne. Ponieważ wydano je po polsku, ich dodatkową rolą jest także usystematyzowanie terminologii. Jedna z nich doczekała się z resztą także wydania anglojęzycznego w wydawnictwie World Scientific.

Profesor miał wiele pasji.

Pozwolę sobie wspomnieć o Jego współpracy z Muzeum Ziemi która nie ograniczała się do cyklicznej konferencji „Diagnostyka  i Uzysk” która była dzieckiem Profesora. Obaj Panowie Jakubowscy Andrzej i Krzysztof zorganizowali w 1990 roku wystawę pt. „Krzem w przyrodzie i technice”. Wśród eksponatów znalazły się zarówno twory natury, m. in. piasek i kryształy kwarcu, jak i przykłady zastosowania krzemu w technice, np. wyhodowany sztucznie 90-kilogramowy monokryształ krzemu – podstawowy materiał w mikroelektronice Ujmując rzecz krótko, można powiedzieć, że sukces tej wystawy był wynikiem połączenia oryginalnej idei z głęboko przemyślaną treścią merytoryczną i sztuką wystawienniczą na najwyższym poziomie.

Pominąć nie można także nieco mniej naukowego zainteresowania Profesora - kolekcjonowania wszystkiego co dotyczy … słoni. Zaczęło się od tego, że przeczytał kiedyś przypowieść o trzech niewidomych, dobrym nababie  i słoniu. Profesor nie byłby jednak sobą, gdyby poprzestał na przyswojeniu sobie głębokiego sensu przypowieści, która uczy ostrożności w głoszeniu nowych odkryć. Wychodząc ze słusznego skądinąd założenia, że najważniejszy jest słoń, zaczął zbierać jego podobizny. Kolekcja słoni w postaci rzeźb, rysunków, gobelinów i maskotek jest imponująca. Zainteresowanie to z pewnością pogłębione zostało w trakcie wielokrotnych pobytów w Indiach na cyklicznych konferencjach  „International Workshop on the Physics of Semiconductor Devices”, gdzie był członkiem Rady Programowej i wielokrotnie wygłaszał cieszące się ogromnym zainteresowaniem referaty wprowadzające, a każdą wolną chwilę wykorzystywał na szukanie nowych eksponatów. I żartobliwie - tylko zdrowy rozsądek i niedostateczna powierzchnia mieszkania sprawiły że Profesor nie przygarnął żadnego żywego słonia.

Zimą z pasją i zacięciem jeździł na nartach, a wakacje spędzał najchętniej w zaprzyjaźnionej leśniczówce w Borach Tucholskich, gdzie z zapałem zbierał grzyby, dokarmiał łabędzie i urządzał spływy pontonem po Brdzie (bywało że pod prąd…). Chętnie zawsze odwiedzał tez wybrzeże Bałtyku.

Największą Jego pasją byli jednak ludzie, zwłaszcza młodzież, ludzie z chęcią działania i uczenia się.

Pozwólcie, że jeszcze raz zacytuję dra Krzysztofa Bracławskiego – oddał te cechy Profesora „w języku półprzewodnikowym” pisząc w 2000 roku - ”Dominującą cechą Profesora Andrzeja Jakubowskiego była,  jest i pozostaje przede wszystkim i ponad wszystko, szczególna i niegdysiejsza cecha -  Andrzejowa cecha: życzliwość do napotkanych na drodze życiowej ludzi i tych wielkich i tych średnich i tych małych. Andrzej nieustannie generuje stany przyjaźni, chętnie i z wdzięcznością przez nas obsadzane”!!

Tak było przez całe Jego życie. Byłem, jak wielu z nas tutaj zgromadzonych tego świadkiem, doświadczając przez 50 lat wspaniałej przyjaźni, która zawsze była dla mnie zaszczytem.

I na koniec przytoczę cytat z autoreferatu Profesora z 2009 roku - ostatniego tego typu dokumentu, który odnalazłem. Tak zakończył Profesor Jakubowski ów autoreferat.

„Sądzę, że wybrane przed laty kierunki badań okazały się trafne i rokują nadzieję na dalszy rozwój w następnych latach. Będzie pewnie więcej „nano” niż „mikro” – elektroniki i pewno więcej nowych materiałów w towarzystwie krzemu. Moi liczni wychowankowie na pewno wspomogą dalszy rozwój tej dziedziny. Mam już wielu „wnuków” naukowych – doktorów wypromowanych przez moich uczniów.” Ja mogę tylko dodać: Panie Profesorze dzisiaj ma już Pan wielu prawnuków i to nie tylko w Politechnice Warszawskiej. Niektórzy z nich są tutaj. A sukcesy Twoich licznych wychowanków były i są najlepszym wyrazem wdzięczności za Twoje dzieło naukowe, dydaktyczne i po prostu ludzkie.

Żegnamy Cię Andrzeju, ale żyć będziesz w naszej wdzięcznej pamięci. Pamięci tych wszystkich którym tak wiele dałeś, których tak wiele nauczyłeś i którzy, jestem przekonany, będą przekazywali pamięć o Tobie następnym pokoleniom.

WSPOMNIENIE O PROFESORZE ANDRZEJU JAKUBOWSKIM

Profesora Andrzeja Jakubowskiego poznałem bliżej jako starszego kolegę w Instytucie Technologii Elektronowej Politechniki Warszawskiej w 1980 roku. Był to moment szczególny nie tylko dla nas wszystkich ze względu na powstanie ruchu „Solidarność” ale także dla mnie osobiście, bo w ślad za obroną rozprawy doktorskiej zostałem wówczas adiunktem na Wydziale Elektroniki PW. Powierzono mi prowadzenie m.in. przedmiotu Podstawy Elektroniki Półprzewodnikowej, co niejeden raz było przedmiotem moich rozmów z Andrzejem, z którym merytorycznie konsultowałem wykładane treści. Jednak to nie naukowe sprawy były najbardziej przez nas dyskutowane, ale nowa sytuacja polityczna i społeczna w naszym kraju.
To co było zawsze charakterystyczne w Jego stosunku do sytuacji, także w okresie stanu wojennego, to otwartość na zmiany, przyjazne traktowanie adwersarzy w dyskusjach politycznych, poszanowanie alternatywnego widzenia spraw, także przez przeciwników PZPR, której Andrzej pozostawał przecież działaczem i wieloletnim członkiem. A pamiętajmy, że były to czasy sprzyjające ujawnianiu się emocji przeciwko… Zawsze mnie dziwiła zdolność Andrzeja do niepoddawania się takim emocjom. Jego cierpliwość w wysłuchiwaniu nawet najcięższych zarzutów pod adresem władzy stanu wojennego, Jego zdolność słuchania, brak agresji na tle politycznym, rodzaj dystansowania się od wąskiego i jednostronnego widzenia spraw.
Lata ówczesnych i późniejszych moich doświadczeń i bliskich kontaktów z Andrzejem, potwierdziły, że nie kryła się za tym nieszczerość ani żadna forma kamuflażu. On taki był, koleżeński, przyjazny wobec innych, bezpośredni i unikający dystansu wobec ludzi – i takim pozostanie w mojej pamięci.

Prof. Jerzy Woźnicki

Gdyby chcieli Państwo dodać swoje wspomnienia o prof. A. Jakubowskim bardzo prosimy o przesłanie ich na adres: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Kalendarz można dodać do własnego Kalendarza Google:

Projekt pt. Technologie układów fotoniki scalonej na zakres średniej podczerwieni (MIRPIC) realizowany jest przez konsorcjum naukowo-przemysłowe, którego liderem jest firma VIGO Photonics S.A., a konsorcjantami Instytut Mikroelektroniki i Fotoniki (Sieć Badawcza Łukasiewicz) oraz Politechnika Warszawska.

Podstawowym celem projektu jest opracowanie nowej platformy fotoniki scalonej, umożliwiającej realizację unikatowych zintegrowanych systemów optoelektronicznych zawierających źródła światła laserowego, fotodetektory oraz pasywne elementy fotoniczne, pracujące w zakresie średniej podczerwieni (3,0 – 5,5 µm). Tak ambitny cel wymaga realizacji szeroko zakrojonych prac badawczo-rozwojowych nad wszystkimi elementami łańcucha wartości dla technologii układów ASPIC (ang. application-specific photonic integrated circuits), które można zgrupować w trzech kluczowych obszarach – technologii źródeł światła, falowodów i detektorów, technologii komponentów elektronicznych oraz technologii integracji i packagingu optoelektronicznego. Należy jednocześnie podkreślić, że projekt i platforma MIRPIC adresują zakres spektralny, dla którego nie istnieje do tej pory żadna konkurencyjna platforma, która umożliwiałaby realizację układów scalonych zawierających podzespoły aktywne i pasywne.

Kierownikiem prac badawczych w Politechnice Warszawskiej jest dr hab. inż. Ryszard Piramidowicz, prof. uczelni. W realizację projektu zaangażowane są zespoły naukowe z Instytutu Mikroelektroniki i Optoelektroniki (Wydział Elektroniki i Technik Informacyjnych) oraz Centrum Zaawansowanych Materiałów i Technologii CEZAMAT.

Projekt finansowany przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju w ramach strategicznego programu badań naukowych i prac rozwojowych „Nowoczesne technologie materiałowe” - TECHMATSTRATEG III.

Projekt: Technologie układów fotoniki scalonej na zakres średniej podczerwieni

Beneficjent: VIGO System S.A. (Lider projektu), Politechnika Warszawska, Sieć Badawcz Łukasiewicz - Instytut Mikroelekftroniki i Fotoniki

Wartość projektu: 29 255 381,61 zł

Wartość dofinansowania: 26 564 942,41 zł

Okres realizacji w latach: 2021 - 2024

Projekt współfinansowany przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju w ramach programu TECHMATSTRATEG

13 października zaginął laptop Apple MacBook Pro 13”.

Uczciwego znalazcę proszę o kontakt:

601 336 796 lub Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript. lub Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Dla znalazcy wysoka nagroda!

Numer seryjny: C02L71Y1FFRP

Model: A1425